I had a dream ...

Marcus 4:35-41

Ik sta aan de oever van een groot meer. Het stormt hevig. de golven hebben witte koppen

en de wind huilt gulzig. Midden op het meer zie ik een kleine vissersboot.

Twaalf mannen proberen met al hun krachten de bonkende boot onder controle te

houden. Ze hozen en roeien, maar komen geen meter vooruit. Ineens stokt zijn adem.

Ik zie achter in de boot een man liggen slapen. Gewoon op een kussen. Hoe is het

mogelijk dat iemand in die levensbedreigende omstandigheden kan slapen ? Dit is

abnormaal. Ik wil roepen naar die angstige mannen, maar er komt geen geluid uit mijn

mond. Om dichterbij te komen, ren ik een steiger op. Maar het beeld vervaagd en

verandert in een nieuw beeld.

 

Opnieuw zie ik mensen in een boot waar de golven op beuken. Het zijn nu echter bekende

personen. Vrijwilligers uit de kerk. Ouderlingen, diakenen, kerkrentmeesters, kinderwerkers,

jeugdleiders en zelfs de dominee is erbij. Hoge golven slaan over het schip, dat diep in het

water ligt. Ook hier ligt, ongelooflijk,  achter in een boot een man rustig te slapen. Alles

gaat aan hem voorbij. Alle andere mensen aan boord roeien en hozen als bezetenen.

De golven worden echter steeds hoger. Golven van secularisatie. Van jongeren die

afhaken. Golven van miscommunicatie tussen gemeenteleden. Golven van twijfels

over de toekomst van de kerk. Golven van zorgen over zoveel dorpsgenoten die

nauwelijks het goede nieuws van het Evangelie beseffen.  

 

Alles wordt uit de kast gehaald om het water uit de boot te krijgen. Gemeenteavonden worden

georganiseerd. Acties opgezet. De preek wat korter. Spetterende jeugddiensten. Liturgische

hoogstandjes. Missionaire programma's. Niets helpt. De boot hangt steeds schever.

Al het geworstel maakt de nood groter.

 

In een droom vloeien beide beelden ineen. De lezer heeft het allang door. We herkennen de

geschiedenis van Jezus en zijn Discipelen tijdens de storm op het meer (Marcus 4).

De discipelen zijn panisch. Ze doen er alles aan om hun boot boven water te houden. En

Jezus slaapt. Op een kussen ! Alles gaat aan hem voorbij.  

 

Waarom slaapt Jezus ? Wat denkt U ?

 

Het is om een reden die de discipelen en ons schuldig stelt. Jezus slaapt, omdat de discipelen

Hem niet wakker maken...!

De discipelen hebben er helemaal geen problemen mee dat Hij slaapt. Marcus vertelt dat de

boot al vol begint te lopen met water, vanwege de hoge golven (vers 37 ) Dat betekent dat de

discipelen Jezus al een hele poos hebben laten liggen. Slaap maar rustig door, Meester, wij

redden ons wel. Ze zijn verwoed zelf aan de gang gegaan. Hozen en roeien om te overleven !

 

Toegespitst naar het tweede beeld in de droom: de nood van christenen in ons land, van

de kerken is niet kleiner dan van die van de discipelen. Ik hoop tenminste dat we ons niet

laten verblinden omdat er her en der nog een enkele grote regiogemeente is.

Het zijn stuiptrekkingen van een kwijnend en stervend geestelijk leven. Het loopt ons uit

de hand. Onze jongeren, ons Schriftverstaan, de biddeloosheid, de lauwheid en flauwheid.

Hoevelen beleven al lang niets meer van God ? 

 

De oplossing voor geestelijke misére ligt nooit in het opstropen van de mouwen of het

ontplooien van nieuwe initiatieven. Dat proberen we al zo lang. Ons christelijke bootje gaat

steeds schever hangen, terwijl de storm aan kracht wint. En wij blijven maar roeien en hozen.

 

We moeten de Heer wakker maken ! Hoeveel geestelijke energie steken we daar eigenlijk in ?

We moeten Jezus wekken. Er is maar één ding nodig: Hij moet opstaan. Want zodra Hij gaat

staan, gaan de golven liggen. Direct, nadat Hij slechts één woord heeft gesproken.

Hoelang moet het nog duren voordat wij stoppen met roeien en hozen ? Wanneer gaan we

echt schreeuwen vanuit een onpeilbare nood: ,,Jezus word wakker, red ons, want wij vergaan"?

 

Of is onze nood veel erger en vinden we het eigenlijk best uit te houden als Jezus slaapt.....?

 

                                                                 Mede ontleend aan een bijdrage van D. van Dijk